Werkoverdracht
Recept uit de oude doos en een brommende baas

Barbara had laatst een dagje vrij om lekker met haar moeder te gaan shoppen. Het was een prachtige zomerse dag en ze hadden het er eens lekker van genomen: leuke spulletjes gekocht, samen gegeten, héérlijk! Ze was er echt even aan toe geweest. Maar toen ze de volgende dag weer aan het werk ging, hing er een heel vervelende sfeer in de apotheek. Zonder het te weten was ze daar zelf de oorzaak van geweest. Wat was er gebeurd?

Barbara: "Zoals ik al eerder heb verteld, kennen wij een oudere huisarts die graag van die magistrale recepten schrijft. Het is niet altijd even duidelijk wat hij bedoelt, maar ik begrijp het meestal wel. Toen ik die dag vrij was, kwam er weer een recept voor een zalf met een wat vreemde samenstelling."

Omdat Barbara er niet was, moest Suze de zalf maken. Maar ze wist eigenlijk niet goed hoe ze het moest doen. Op voorgaande recepten kon ze niet zien hoe het was gedaan, want Barbara tekent wel de bestanddelen aan maar schrijft nooit precies de bereiding op (omdat ze uit ervaring ondertussen wel weet hoe het moet). Dus vroeg Suze advies aan Pieter. Die keek eens goed naar het recept en vond het he-le-maal niks. “Echt uit de oude doos”, had hij binnensmonds gebromd, terwijl hij een aantal bestanddelen veranderde, zodat het voorschrift er naar zijn oordeel wat realistischer uitzag.

Maar wat gebeurde er nadat het recept was afgeleverd? Ja hoor, de patiënt kwam terug. Helemaal over de rooie omdat de zalf er heel anders uitzag en vast niet zo goed zou werken. Een heel vervelende situatie. Pieter baalde, Suze baalde, en de blik van Maureen had kunnen doden...

Barbara: "Toen ik de volgende morgen weer in de apotheek verscheen, moest ik van Pieter onmiddellijk die zalf gaan maken. Op mijn manier! En ik moest precies op het recept zetten hoe ik het had gedaan. Pieter was woedend omdat ik de bereiding niet goed had overgedragen. Stel nu eens voor dat ik twee weken weg was geweest? Dan hadden ze een fors probleem gehad, verweet hij me."

Pieter had op zich natuurlijk wel gelijk, maar toch vond Barbara het niet helemaal eerlijk. Had Pieter niet ook een beetje schuld? Had Pieter niet zelf de veranderingen in het recept aangebracht? Ja dus, maar Pieter wilde daar niets van weten en vierde alle irritaties bot op Barbara, die zich knap onzeker voelde: “Volgens Pieter had ik de precieze bereiding moeten opschrijven. Dan was Suze niet bij hem gekomen en had hij ook niets hoeven te veranderen…”

Vraag: Hoe kun je dit soort situaties voorkomen?

De winnende inzendingen
Het is zowiezo belangrijk kristisch te kijken naar magistrale recepten. Heeft het zin om te maken of kunnen we misschien beter een handelspreparaat afleveren. Als het dan gemaakt moet worden, dan moet er gekeken worden: Kunnen wij het in de apotheek wel veilig maken? (Ook belangrijk.) Fagron en de magistrale bereiding maken steeds meer. Dit is dan ook te bestellen.

Als Pieter iets wijzigt aan het recept, dan is het aan te raden even met de arts te bellen en te overleggen (dan is de arts op de hoogte), over waarom hij die grondstoffen in de zalf wil hebben. Pieter heeft zo ook de kans om aan de dokter zijn kant van het verhaal te vertellen. Dat er misschien betere of andere zalven zijn die beter werken.

Misschien is het een idee dat Barbara met Suze een keer meekijkt als ze een bereiding aan het maken is. Dan kan Barbara aan Suze aangeven dat het misschien zo beter kan. Barbara kan dan ook weer van Suze leren, want in de loop der jaren wisselt er nog wel eens wat in de bereidingen.

Ook is het misschien een idee om een programma als Protype te gebruiken. Pieter kan dan samen met Barbara een protocol schrijven, zodat ook als Barbara er een keer niet is, Suze het met een gerust hart kan maken zonder dat er drie mensen (Pieter, Barbara en Suze) balen.

Tenslotte: bereiden in de apotheek is belangrijk, maar er wijzigt zo vaak iets dat het belangrijk is dat medewerkers die het willen, de kans krijgen dit te kunnen maken. Dus niet alleen 1 medewerker

Yvette Schreuder van Kring-apotheek Lorentz in Den Haag stuurde deze winnende inzending. Van harte gefeliciteerd met het luxe koffiepakket!

De tweede winnende inzending
Volgens mij lopen hier een paar problemen door elkaar. Allereerst moet er in apotheek een beleid zijn over voorschriften "uit de oude doos". Het is aan de apotheker om te bepalen of je met bepaalde "oude" voorschriften nog de kwaliteit van zorg levert die je als apotheek wil leveren. Het is de taak van de apotheker om hierover met voorschrijvers een afspraak te maken. En er dan ook een gevalideerd bereidingsprotocol van te maken.

Ten tweede is het in de apotheek voor iedereen veel duidelijker als je werkt met bereidingsprotocollen. Als er telkens bij het bereiden van een magistrale bereiding gewerkt wordt vanaf een vast protocol, dat is goedgekeurd door de apotheker, maakt het niet uit wie de bereiding moet doen.

Het siert de apotheker niet om de "schuld" af te schuiven naar Barbara. Als hij al die tijd heeft goedgekeurd dat er op deze manier bereid wordt, moet hij niet ineens haar de schuld geven als deze werkwijze niet goed blijkt te gaan.

Ik denk dat het verstandig is om over de magistrale bereidingen met het gehele team duidelijke afspraken te maken. Met aan de ene kant de wens van de voorschrijver en de zorg die de patient nodig heeft, en aan de andere kant de kwaliteit die de apotheek toch minimaal wil leveren.

Ingrid de Vogel van Kring-apotheek Parijsch in Culemborg stuurde deze winnende inzending. Van harte gefeliciteerd met het luxe koffiepakket!

Terug naar vorige pagina