 |
 |
|
  |
|
 |
 |
 |
|
|
Verzwegen zwangerschap
O Sabine, hoe stom kon jij zijn? Net op het moment dat je ingewerkt raakte, riep je problemen af over Zonneschijn. Net toen je na je eerste proefmaand je felbegeerde vaste contract kreeg en volwaardig begon mee te draaien, kwam de aap uit de mouw: je verzwegen zwangerschap. Zelfs Maureen begon al in je te geloven. O Sabine, hoe kon je... Pieter zit vreselijk omhoog met de situatie. Sabine’s eerste maand ging eigenlijk best goed. Oké, ze was een paar ochtenden niet op het werk geweest omdat ze niet helemaal fit was. Maar dat was begrijpelijk, vonden de anderen. Ze had namelijk een gigantisch drukke periode achter de rug (met de verhuizing en het wennen aan haar nieuwe werkplek). Voor die afwezige ochtenden hadden Pieter, Maureen, Babs en Suze wel begrip. Het leek allemaal met een sisser af te lopen en op z’n pootjes terecht te komen. En toen was er die gedenkwaardige koffiepauze, eergisteren. "Ik moet jullie iets belangrijks vertellen", had Pieter gezegd. Zijn trillende stem verried onweer en iedereen was meteen bij de les. "Sabine is zwanger. Al vier maanden. Ze heeft het niet verteld omdat ze bang was de baan niet te krijgen." Toen Suze de ongemakkelijke stilte doorbrak met een ietwat ondoordacht "dat is eigenlijk best leuk", schoot Maureen in een kramp. Haar gedachtes lieten zich lezen: ‘Heb ik toch weer gelijk gekregen. Sabine is onbetrouwbaar. Pieter is eigenwijs. En Suze roept weer eens de verkeerde dingen op het verkeerde moment.’ Al die tijd had Sabine haar zwangerschap dus verzwegen. Twee weken geleden was ze bijna door de mand gevallen tijdens een bereiding die ze vanwege haar zwangerschap niet mocht maken. Met een smoesje wist ze toen haar ontmaskering te voorkomen, waardoor Barbara er voor opdraaide. Maar haar buik werd dikker en dikker. Uiteindelijk kon ze er niet meer omheen dat ze open kaart moest spelen. Maar hoe? Ze nam Barbara in vertrouwen, vertelde het hele verhaal en vroeg ten einde raad hoe ze het moest aanpakken. Barbara reageerde onthutst en teleurgesteld: "Ik vind het fijn voor jou. Maar dit gaat problemen opleveren in Zonneschijn. Als ik jou was zou ik het zo snel mogelijk aan Pieter vertellen." Pieter reageerde stomverbaasd. Hoe had ze dat zo nou kunnen doen? Ze had het gewoon moeten vertellen, daar was altijd wel een mouw aan te passen geweest. Maar Sabine wist natuurlijk ook wel hoe de hazen liepen. Vanwege een zwangerschap loop je als banenzoeker een reëel risico dat je een baan niet krijgt, dat weet iedereen. Sabine’s vermoeden werd nog eens bevestigd toen ze Pieter op de man af vroeg of hij haar ook zou hebben aangenomen als ze het in de gesprekken wčl had verteld. Pieter’s ontwijkende antwoord was o zo veelbetekenend. Vandaag is de sfeer in Apotheek Zonneschijn om te snijden. Er is open kaart gespeeld en Sabine en Pieter hebben de zwarte Piet gekregen. Sabine wordt door Maureen genegeerd en door Pieter niet echt opgevangen. Halverwege de middag kan ze er niet meer tegen en gaat ze naar huis. Pieter zit enorm in z’n maag met de situatie. Dat Sabine naar huis is gegaan, vindt hij niet zo heel erg. Hij weet dat ze graag in Zonneschijn wil werken. Als ze haar excuses aanbiedt, is dat wel in orde. Waar hij vooral mee zit is dat hij nu de verwijten krijgt. Hij twijfelt. Hoe moet het nou verder? Hoe krijgt hij alle neuzen weer dezelfde kant op? Vragen
De apotheker is verantwoordelijk voor het aannamebeleid. Het is altijd mogelijk/verstandig om bij de sollicitatie een vertegenwoordiger van het assistententeam erbij te vragen. In de nabespreking is dan altijd een mogelijkheid van reflectie met elkaar. Het is dan ook meer een gezamenlijk beleid geworden. Als leidinggevende kun je inspraak geven, maar een apotheek is geen democratie. De leidinggevende moet het besluit nemen en dat heeft de apotheker in dit geval dan ook gedaan. Napraten kan maar verwijten maken heeft geen zin meer. Wel de realiteit onder ogen zien. Hoe nu verder? Aan de ontstane situatie is niets meer te doen. Ook als bij de sollicitatieprocedure naar een vermoede zwangerschap was gevraagd, had de medewerker het niet hoeven te vertellen. Echter de vraag of er in het eerste jaar van het contract een inzetbaarheidsprobleem op enigerlei wijze verwacht kan worden, is geen irreële vraag en geeft aan dat er van de medewerker volledige inzet verwacht wordt. Dit is blijkbaar niet gebeurd. (De les voor elke werkgever!) Hoe nu verder? Bekijk de realiteit. Sabine is zwanger, zwangerschapsgerelateerde ziekte kan verhaald worden op het UWV. Alsnog deze ziektemelding doorgeven is verstandig. Hoewel te laat is er een vastlegging van de zwangerschapsperiode die verwacht wordt. Geef aan dat Sabine medeverantwoordelijk is voor de gezondheid van haarzelf bij het werken in de apotheek. Bij het bereiden en eventueel andere bezigheden in de apotheek dient ze zich altijd af te vragen hoe te handelen. De apotheker heeft als plicht zijn medewerker hiervoor te beschermen, echter een vorm van zelfverantwoordelijkheid is belangrijk om te melden en te verwachten van Sabine. Omtrent het relatie- en vertrouwensprobleem van de medewekers onderling: Sabine dient zo snel mogelijk opgeroepen te worden voor een reďntegratiegesprek. Hierin dient ook de onstane problematiek van 'gebrek van vertrouwen' vermeld te worden met de andere medewerker(s). Door ook hier weer een medewerker bij te betrekken, kun je de situatie openlijker en duidelijker maken. Voor de andere medewerkers en Sabine moet duidelijk zijn waarom er in de apotheek gewerkt wordt. Het woord 'mede-werker' mag hier dan ook weer eens uitgelegd worden. Verder moet in dit gesprek 'vrede' (vergeven maar niet vergeten) gesloten worden. Het einde van het gesprek dient te leiden tot een onmiddelijk herinzet van Sabine en samenwerking. Er kan geen reden meer zijn na een 'goed voorbereid' gesprek om Sabine langer ziekteverzuim te laten toestaan.
|
|
|
