Column Evert

Ondernemertje pesten

Ondernemertje pesten Dit soort verplichtingen zou verboden moeten worden. Ik vind de RI&E kolder, je reinste ‘ondernemertje pesten’. Alsof wij apothekers zelf niet zouden begrijpen wat de belangrijke arborisico’s zijn. Dat noem ik nou respectloos. Natúúrlijk zorgen wij dat giftige vloeistoffen veilig opgeborgen staan. Natúúrlijk zorgen wij dat onze medewerkers geen onaanvaardbare risico’s nemen. Daar is echt geen RI&E voor nodig. Geloof me: er is geen weldenkende apotheker te vinden die op dit soort nutteloze en tijdvretende verplichtingen zit te wachten.

Evert

Favoriete websites privé: www.golf.nl, www.miljonairfair.nl
Favoriete websites zakelijk: www.mt.nl, www.sbaweb.nl

Dit is een geldkwestie

Pieter is lang niet daadkrachtig genoeg in dit soort situaties. Als hij Maureen na een ruzietje met meneer Meijer –notabene een goede klant van ons- meteen naar huis wil sturen, geeft hij een onwenselijk signaal af aan alle medewerkers: een vrijbrief om bij het minste of geringste te verzuimen. Dat kunnen we ons niet permitteren want er blijft zo geen mens meer over om in de apotheek het werk te doen. Ik wil het helemaal niet over emoties hebben, dit is puur een geldkwestie. Daarom vond ik het een buitengewoon slecht idee om Maureen een dagje thuis bij te laten komen van de ruzie. Om dezelfde reden heb ik aan Suze kenbaar gemaakt dat ze zichzelf niet zo serieus moet nemen, een paar keer diep adem moet halen en gewoon door moet gaan met haar werk. Kom op zeg! Zijn wij nou volwassen mensen of niet?

Ergonomen en andere ongemakken

Afgelopen week heb ik een gesprek gehad met een mevrouw van het Brancheloket Apotheken. Ze wilde eens met me praten. Ja hoor, dan weet je het wel. Eerst kreeg ik te horen dat Zonneschijn ziekmeldingen meteen moet doorgeven. Vervolgens begon ze over een ergonoom. Aangezien de assistentes veel staan, hebben ze meer last van rugklachten. We konden een ergonoom inschakelen, zei ze. Die zou gaan bekijken hoe de klachten te voorkomen zijn. Daarna adviseerde ze ons de SBA-training ‘Verzuimmanagement voor Leidinggevenden’ te gaan volgen. En uiteindelijk liet ze doorschemeren dat onze manier van leiding geven er misschien wel de oorzaak van was dat we zoveel kortdurend verzuim hebben. Ik vroeg aan haar of het loket niet een verzuimgesprek kon voeren. maar dat ging niet. Zij konden alleen adviseren en ondersteunen. De verantwoordelijkheid lag geheel bij ons. Lastig… dat arbo-gedoe kost een hoop tijd! Je komt niet meer aan je gewone werk toe.

Stoppen met jeremiëren

Ik zeg het nog eens: dit is lariekoek. De apotheek is in zwaar weer verzeild geraakt en staat onder hevige druk. Ondertussen vragen de dames doodleuk om feestdagencompensatie. Als Maureen de zaak wil voorleggen aan de vakbond, dan moeten we het conflict maar op het spits drijven. Het zou me overigens verbazen als de bond op dit moment geen begrip voor mij als werkgever heeft. Slecht personeelsbeleid? Ik word een beetje moe van dit gepiep. Toen we met z’n allen nog nooit van de feestdagencompensatie hadden gehoord, hadden we er toch ook geen problemen mee? We moeten nu echt stoppen met jeremiëren over een dagje meer of minder compensatie.

Agressieve marktbenadering

Te allen tijde dienen wij als apotheek de economische belangen te laten prevaleren. Wat op dit moment het economische belang is, lijkt mij duidelijk mensen, daar heb ik echt geen accountant voor nodig. Een eenvoudige berekening op de achterkant van een sigarendoosje maakt glashelder waar we voor moeten kiezen: baxteren. Apotheken in de buurt doen het ook al. Hun concurrentie zal ongetwijfeld voelbaar worden, want ze schijnen niet te schromen voor een agressieve marktbenadering in onze regio. Als Zonneschijn nu niet meegaat met deze demarrage, gaan we het niet redden. Kijk, dat Barbara zich sterk maakt voor inhoudelijke verdieping, vind ik prijzenswaardig. Het toont maar weer eens aan dat dat meisje over een uitstekende motivatie beschikt. Maar ik wil het hier niet hebben over de belangen van individuele medewerkers. Ik heb het over het voortbestaan van de apotheek. Een cursus reumatische aandoeningen, zoals Babs wil, is voor Zonneschijn op dit moment pure luxe. En luxe kunnen wij ons domweg niet permitteren.

Ik durf het o-woord niet te noemen

Het o-woord hangt ’s nachts in een giftige tekstballon boven mijn bed. Ik durf het bijna niet te zeggen: ontslag. Ik wil er niet aan denken, en denk ondertussen aan niets anders. De macht van de zorgverzekeraars drukt ons steeds verder het moeras in. Als goede patiëntenzorg straks niet meer te betalen is, rest er nog maar één ding. Ik weet natuurlijk dat het zover nog niet is. Maar ik maak me toch wel ernstige zorgen. In Pieter’s voorgestelde oplossing zie ik helemaal niets. Dat wordt onbetaalbaar. De kosten die gemoeid zijn met dat baxteren, vind ik te hoog om op dit moment op te hoesten. Er wordt veel te weinig vergoed door de verzekeraars. Nee, echt, ik vind dat we in deze onzekere tijden niet moeten gaan investeren in nòg een FPZ-project. Dan maar harder rennen met z’n allen. En als dat nog niet helpt, moeten er inderdaad draconische maatregelen worden genomen.

Blijf binnen die bandbreedtes!

Vorige week ben ik een vorkje gaan prikken met Pieter in De Zilte Zoen. We hebben stevig gediscussieerd over de kwartaalurensystematiek. Volgens mij gaat dat grapje ons veel geld kosten. Ik zal je vertellen hoe dat zit. Neem nou Maureen. Zij maakt best vaak weken van de maximale 45 uur. Stel nou eens dat ze dat twee maanden achter elkaar doet en vervolgens nog een maand maakt van gemiddeld 40 uur. In zo’n kwartaal werkt ze zo’n 100 uur méér dan in haar contract staat. Ongeveer de helft van die extra uren moet tegen een tarief van 125% worden uitbetaald. Dat gaat Zonneschijn bakken met geld kosten! Hoeveel precies? Tel maar uit. Ik durf het niet. Ik wil het niet weten. Het is net als met files. De meeste werkgevers willen niet weten hoeveel inkomsten ze derven door het fileprobleem. Ik zeg: los het probleem bij de basis op. De files moeten de wereld uit! En Zonneschijners moeten minder kletsen! En harder werken!

Productiviteit, flexibiliteit en vitaliteit

Ik roep al langer dat flexibiliteit het sleutelwoord is. Van organisaties wordt een steeds grotere werktijdflexibiliteit gevraagd om aan de vraag van klanten te voldoen. Ondertussen vragen medewerkers begrip van hun werkgever als het gaat om een goede balans tussen werk en privé. Een spagaat? Nee dus. Met de invoering van het kwartaalurensysteem dat onderdeel uitmaakt van de CAO, kunnen we aan beide belangen tegemoet komen. Dat is noodzakelijk. In een moderne apotheek draait het om productiviteit, flexibiliteit en vitaliteit. Die doelstellingen worden niet bereikt met de stopwatch in de hand maar met een focus op mensen. De medewerkers krijgen met het nieuwe systeem van Pieter genoeg invloed op hun eigen rooster. Door hun wensen te combineren met de belangen van de organisatie, zullen we meer tevreden gezichten zien in Zonneschijn. Ik ben ervan overtuigd dat ons ziekteverzuim erdoor zal dalen.

Dubbeltje op z’n kant

Ik herinner mij een zaak uit 2005 bij de Kantonrechter in Maastricht. Een 39-jarige vrouw die zeven maanden zwanger was, solliciteerde bij een supermarkt en werd aangenomen. Op de eerste dag zag haar leidinggevende haar dikke buik. Ze werd direct ontslagen. Het ontslag werd een paar maanden later ingetrokken, maar de werkgever was niet bereid de werkneemster na afloop van haar zwangerschapsverlof toe te laten tot haar werk. Hij stelde dat de arbeidsverhoudingen verstoord waren omdat zij haar zwangerschap had verzwegen terwijl haar tijdens het sollicitatiegesprek was verteld dat ze op korte termijn inzetbaar moest zijn. De werkneemster spande een kort geding aan. Ze was tenslotte niet verplicht om in een sollicitatiegesprek haar zwangerschap te melden. Ze vond het ook niet nodig omdat ze duidelijk zichtbaar zwanger was. De kantonrechter gaf haar gelijk. Hij oordeelde dat de werkgever niet had aangetoond dat de arbeidsverhoudingen zwaar verstoord waren en bovendien niet aannemelijk had gemaakt dat er schade was geleden doordat de vrouw niet direct inzetbaar was. Gedenkwaardig! Ik herinner het me nog goed. Met dit voorbeeld wil ik maar aangeven dat Sabine’s aanpak een dubbeltje op z’n kant is.

Meneer Van Dijk en de bloemenvaas

Zie je nou wel! Ik heb het vorige maand voorspeld. Vanaf het begin heb ik op Pieter ingepraat om vooral toch maar te wachten met het aantrekken van een nieuwe collega. We hadden de boel redelijk onder controle met het oude team, en kijk nou eens wat er afgelopen week gebeurt: de teambalans is verstoord geraakt. En dat heeft altijd consequenties. Vanochtend belde meneer Van Dijk dat hij een andere apotheek gaat nemen. Vorige week was hij op het verkeerde moment op de verkeerde plaats geweest. Suze botste per ongeluk tegen hem op. Bril op de grond, bloemenvaas gesneuveld, meneer Van Dijk helemaal in de contramine. Vanochtend sprak ik hem even. Ik ken die man al dertig jaar. Volgens hem is Zonneschijn Zonneschijn niet meer sinds Pieter aan het roer staat. Mmm… feit is dat deze sollicitatie ons nu één vaste klant heeft gekost.

Waan van de dag

Mmm, ik zie het helemaal niet zitten dat er zo nodig een nieuwe collega moet komen. De afgelopen weken heb ik op Pieter ingepraat als Brugman om hem op andere gedachten te brengen. Geholpen heeft het niet. Ik heb Pieter er niet van kunnen overtuigen dat we best nog een tijdje kunnen wachten met het aantrekken van een nieuwe collega. Ik snap niet dat hij dat niet inziet. Ik vind dat we met dit team de boel redelijk onder controle hebben. Suze is ingewerkt en lijkt steeds meer een versterking voor het team te worden. Barbara zie je groeien met de dag, en Maureen vaart uitstekend op haar enorme routine. De structuur van de apotheek staat mede dankzij Pieter als een huis. Het team functioneert als een geoliede machine. Daarom vind ik het een tikje overdreven allemaal. Collega’s, jullie laten je teveel meeslepen door de waan van de dag. Maar goed, het zal mijn tijd wel duren.

Rode vlekken

Problemen problemen. Straks zit ik weer onder de rode vlekken door al dat gedoe in de apotheek. Ik, Evert den Heuvel, probeer mijn collega’s al zó lang fijntjes te laten weten dat het mij niet zoveel uitmaakt wat er besloten wordt, zolang Apotheek Zonneschijn er wel bij vaart. Als Pieter in het FPZ-verhaal gelooft, dan zal hij heus wel weten wat hij doet. Hetzelfde geldt voor het aannemen van een nieuwe collega. Wordt de apotheek er beter van? Doe het dan! Als ik er maar niet meer uren voor hoef te gaan werken. Ik heb inmiddels de leeftijd bereikt waarop je erachter komt dat werk niet het allerbelangrijkste is. Sinds kort werk ik twee dagen van 10.00 tot 15.00 uur en één dag van 10.00 tot 13.00 uur. En geen minuut langer. Ik doe de financiën en als ik daarnaast genoeg tijd overhoudt om te golfen, vind ik alles best. Zo, en nu is het tijd voor andere dingen. Lekker met het hondje naar het park.

Regel het maar, maakt me niet uit hoe

De feestdagen zijn traditioneel een bron van onenigheid op het werk. De een wil vrij, de ander wil juist werken. Arme Maureen. Zij heeft ooit de taak op zich genomen elk jaar de roosters te willen maken. Ach, die Maureen is wel een schat hoor. Ik zeg altijd tegen haar: ‘Maakt niet uit hoe je het regelt, als je het maar regelt.’ Dat geldt dit jaar al helemaal. Ikzelf ben niet in het land. Ik ga met vrienden naar Oostenrijk. We hebben een chalet gehuurd en gaan -als er niet teveel sneeuw ligt- een balletje golfen. Gezellig hoor. ’s Avonds eten we Schweinebraten of Wiener Schnitzel. En we drinken er een goed glas wijn bij. Het is alleen nog even de vraag wat ik met de hond doe. Waarschijnlijk wil Maureen Wendy dit jaar wel in huis nemen. Ik durf het haar bijna niet te vragen...

Terug naar vorige pagina