Column Maureen

Makkelijker dan vroeger

Evert mokt en moppert weer. Ach… het is een schat. Dat geklaag hoort bij ‘m. Ik ga me pas zorgen maken als hij stopt met klagen. Dan is er pas echt iets mis. Enfin, van hrm-beleid heeft de lieve man weinig kaas gegeten. Die RI&E is belangrijk, dat weten we al jaren. Daarnaast is de uitvoering van de RI&E nu veel eenvoudiger dan vier jaar geleden. Op 1 januari 2007 is de nieuwe Arbowet van kracht geworden en sindsdien zijn de verplichtingen versoepeld. Zo hoeft de RI&E vaak helemaal niet meer getoetst te worden. Sinds 1 januari 2007 hoeft er niet meer jaarlijks verplicht te worden gerapporteerd over de uitvoering van het plan van aanpak. Ook voorafgaand overleg met de ondernemingsraad of met belanghebbende werknemers is vervallen, net als de verplichting om een arbospreekuur in te stellen. Allemaal zaken die het eenvoudiger maken. En laten we vooral niet vergeten dat het om onze veiligheid gaat. Ja Evertje, je wilt toch argumenten horen?

Maureen

Favoriete websites privé: www.spelletjes.nl, www.icollectware.nl
Favoriete websites zakelijk: www.secretary-plus.nl, www.cnvplezierinwerk.nl

Brrr, wat een engerd!

Ik wist kalm te blijven tot het moment dat die man zei dat hij wist waar ik woonde. Toen knapte er iets. Ik zag die blik in zijn ogen… brrr, wat een engerd! Ik raak meteen weer in de stress als ik eraan denk. De herinneringen gaan terug naar mijn eigen traumatische jeugd. Of kijk ik misschien teveel naar CSI? NCIS? Silent Witness? Ik weet het niet. Ik ben behoorlijk overstuur geraakt door dit voorval. Ik had het op prijs gesteld als de directie daar iets meer oog voor had gehad. Hup dames! Aan het werk!

Alweer de hort op

Leer mij Suze kennen. Ik weet precies waarom ze er niet was maandagochtend. Toevallig had ze me verteld dat ze in het weekend twee dagen de hort op zou gaan. Nou, dan weet je het wel. Kijk, dat madame zo nu en dan de bloemetjes buiten zet, zijn we inmiddels wel gewend. Maar dat ze steeds vaker zomaar even een dagje overslaat, of twee, kunnen we echt niet accepteren. Ook Pieter kan daarover zijn kop niet in het zand blijven steken. Weet je dat een dag verzuim Zonneschijn 250 euro per medewerker kost? Pas na 10 dagen worden de loonkosten door de verzekeraar vergoed. Ondertussen gaat de werkdruk flink omhoog voor de achterblijvers.

Een lariekoekje van eigen deeg

Met Evert heb ik het altijd prima kunnen vinden maar nu gaat hij echt te ver. Vanochtend stond ik te trillen als een rietje bij het kopieerapparaat. Woedend was ik. Evert kon zich “geen fratsen” permitteren, zei hij. Dat scheelt, want ik heb een glashelder standpunt. Slecht beleid! Weet je wat ik versta onder goed personeelsbeleid? Blijven investeren in je team! Mensen ook in moeilijke tijden op cursus sturen! Een oogje dicht knijpen als het nodig is en niet op alle slakken zout leggen! Maar in Zonneschijn slaan als puntje bij paaltje komt de belangen altijd weer in het voordeel uit van de directie. Ze zouden nu een statement moeten maken naar ons toe. Doen ze dat niet, dan snijdt Evert vooral zichzelf in de vingers want dit houden wij niet lang meer vol. Hij krijgt -om zijn eigen woorden te gebruiken- een lariekoekje van eigen deeg.

Depri

Vanochtend kon ik bijna niet uit m’n bed komen. Ik had gedroomd over mijn nicht Hetty uit Almelo. Dat is over het algemeen geen goed teken. Als ik aan Hetty denk, denk ik aan dagen die korter worden, aan blaadjes die van de bomen vallen en kerstbomen die van de zolder worden gehaald. Zwaarmoedige gedachtes spoken door mijn hoofd zoals de storm ’s nachts rond mijn huis giert, woest tegen de voorpui beukt en de schuiframen bijna uit hun lijsten rukt. Ik trek nog maar een extra deken over me heen want mijn voeten willen niet warm worden. DE-PRES-SI-VI-TEIT. Ook dit najaar heb ik er weer last van. Ik wil er meer over weten. Daarom was ik graag naar die cursus over depressies gegaan. Maar Pieter wil me naar een computercursus sturen. Die gedachte maakt me moedeloos.

Baxteren

Lieve lezers en lezeressen, ik realiseer me dat ik ooit in een van deze columns heb geroepen dat ik helemaal niets heb met automatisering. Daarom moet ik nu misschien uitleggen waarom ik het toch wel heel erg fijn zou vinden als Zonneschijn zou gaan investeren in een baxtermachine. Zo’n geneesmiddeldispenseersysteem -ja sorry, van mij hadden ze best een andere naam mogen bedenken- zou ons van de enorme werkdruk verlossen. Geautomatiseerd verpakken van geneesmiddelen is wat mij betreft het ideale alternatief voor medicatie met de hand uitzetten en klaarmaken. Het is tijdsbesparend en kwaliteitsverbeterend. De machine maakt nauwelijks fouten. Voor patiënten die veel verschillende geneesmiddelen gebruiken en zelfstandig wonen, kan baxteren een heel goede optie zijn. Ik vind echt dat we daar naartoe moeten want sinds 1 juli zien we in Zonneschijn elke dag wat de consequenties zijn van het preferentiebeleid. De ruzie tussen mevrouw Karimi en meneer Van Dijk was daar slechts één voorbeeld van.

Geen zorgen, dat scheelt

Automatiseringssystemen zijn mijn kopje thee niet, dat heb ik al vaker geroepen. Vorige maand schreef ik over mijn dure Mont Blanc, waarmee ik alle zaken rond werkverdeling in mijn schriftje schrijf. Niets mis mee hoor. Toch heb ik nog eens goed gekeken naar de effecten van die kwartaalurensystematiek in de praktijk. En ik moet zeggen: die zijn zo slecht nog niet. Ik begin echt de voordelen te zien. De werkverdeling is inderdaad beter. En als mensen op cursus zijn, hoeven ze zich geen zorgen te maken over de situatie in de apotheek, want er is altijd een collega extra ingeroosterd. Met het oog op de FPZ-cursussen is dat erg handig. Ik geef je een voorbeeldje. Stel dat een paar mensen in kwartaal X binnen werktijd een bijscholingscursus gaan volgen. De cursus neemt vier dagdelen in beslag. Dat is in totaal zestien uur. Zonneschijn wil natuurlijk voorkomen dat de normale apotheekinzet daaronder lijdt. Door zestien weken lang de betrokken medewerkers per week één uur minder in te roosteren, kan voldoende capaciteit worden opgebouwd om hen op cursus te laten gaan. Tijdens de cursusperiode kunnen ze dan naast hun cursus het normale aantal uren per week werken. Automatiseren is zo gek nog niet.

De pen, het schriftje en het kopje thee

Automatiseringssystemen zijn mijn kopje thee niet. Al twintig jaar houd ik alle zaken rond werkverdeling, uren en verzuim bij in een schriftje. Ik herhaal: een schriftje. Daarin schrijf ik met een hele mooie kroontjespen wie wanneer heeft gewerkt. Ik herhaal: kroontjespen. Het is toevallig een Montblanc van 780 euro maar het mag ook een afgekluifde Bic zijn. Wat ik bedoel te zeggen is dat dit simpele systeem prima werkt. Nooit problemen mee gehad. Dus waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Ik realiseer me heus wel dat verdergaande automatisering op termijn niet te voorkomen is. En als ik de voordelen zie van automatisering, geef ik dat ook echt wel toe. Het punt is dat ik mij geen knolletjes voor citroenen laat verkopen. Er moet dus eerst maar eens bewezen worden of Pieter’s nieuwe systeem goed werkt. Ik moet het nog zien hoor. Volgens mij zijn we het hier met z’n allen weer eens nodeloos ingewikkeld aan het maken.

De zoveelste uitglijder

Alsof de duvel ermee speelt. Ik krijg weer eens gelijk. Vanaf het eerste moment heb ik aangevoeld dat er iets niet helemaal klopte en dat ‘iets’ bleek achteraf een verzwegen zwangerschap te zijn. Zoiets verzin je toch niet? Eens te meer blijkt dat mijn intuïtie me nooit in de steek laat. Het probleem is dat Pieter weinig vertrouwen heeft in vrouwelijke onderbuikgevoelens. Hij wil feiten horen. Pieter is weer eens koppig geweest door z’n eigen plan te trekken. Het is nu de zoveelste keer dat hij zich vergist en op hangende pootjes op een genomen stap terugkomt. Voor een leidinggevende met ambitie maakt hij naar mijn smaak net iets teveel uitglijders.

Nogal oncollegiaal

Inderdaad, ik ben van de oude stempel. Eerst de theorie, dan de praktijk. Eerst het Kwaliteitshandboek, dan pas klanten helpen. Eigenlijk prima dat het een beetje mis is gelopen, want we weten nu allemaal waar Sabine staat, wat haar sterke en minder sterke kanten zijn. Ze zal héél hard moeten werken aan haar punctualiteit, klantgerichtheid en communicatieve vaardigheden. En als ze recepten schrijft zoals sollicitatiebrieven, is ook dát nog een aandachtspunt. Onder druk achter de balie verliest ze soms het overzicht en in haar contact met anderen kan ze nogal oncollegiaal uit de hoek komen. De term ‘goudhaantje’ lijkt me hier wat voorbarig.
Slordige brieven

Er is een wat ongemakkelijke sfeer in de sollicitatiecommissie ontstaan. We liggen in de clinch over de aan te nemen kandidaat. Wat is het geval? Van de zeven binnengekregen sollicitatiebrieven vond ik er vier dik onder de maat. Spelfouten, gebrekkige formuleringen, d’s en t’s vergeten, en nog slordig dichtgevouwen ook. Wat mij betreft hadden we vier kandidaten moeten afwijzen en er drie moeten uitnodigen voor een gesprek. Pieter stuurde aan op nog een vierde gesprek. En juist die vierde kandidaat blijkt nu zijn voorkeur te hebben. Weet je wat ik vind? Als een apothekersassistente geen nette brief kan schrijven, kan ze nooit goed in haar werk zijn. Dat is heel eenvoudig. Ik heb inmiddels even navraag gedaan bij een oud-studiegenoot (een collega van deze vrouw) en vernomen dat ze nogal oncollegiaal en egocentrisch kan zijn. Voor mij is de keuze duidelijk. Ik vind dat er minstens twee betere kandidaten zijn dan zij. Eerwaarde collega’s van deze onvolprezen sollicitatiecommissie, ik adviseer jullie plechtig: DOE HET NIET!

Onvolwassenheid

Een nieuwe medewerker? Dank je feestelijk! Van mij mogen we het gewoon met dit team gaan doen. Schiet eens op zeg. Ik mag dan geen financieel deskundige zijn zoals Evert, maar een eenvoudig rekensommetje lukt toch echt wel hoor. Reken even met me mee. We zijn nu vier uur langer open (op zaterdagochtend) en er komt een koopavond bij. Als we allemaal een uurtje extra werken en een stapje harder lopen, zijn we er al. Is dat nou zo’n probleem? Suze weet heus wel dat we een tijdje best ruim in ons jasje zaten qua personeelscapaciteit. We hoefden niet echt op onze tenen te lopen. Pas toen Pieter in dienst kwam, zijn we harder gaan werken. Nou en? “Van hard werken is nog nooit iemand dood gegaan”, zei mijn moeder altijd. Maar als Suze eenmaal haar hakken in het zand zet, blijft ze koppig, en gaat ze zelfs tegenwerken. Vorige week zaterdag kwam ze drie kwartier te laat. Zó onvolwassen.

Mijn nicht Hetty

Ook dit jaar zag ik weer als een berg op tegen de feestdagen. Eerst dat lange, donkere weekend vooraf, daarna de vrije maandag en dan nog die twee eindeloze, treurige kerstdagen. En de week daarop weer twee vrije dagen. Ik had geen zin om te werken en vroeg me lang af wat ik zou gaan doen. De bridgeclub is gesloten en de hele dag kruiswoordpuzzels oplossen leek me nou ook niet echt een aantrekkelijk vooruitzicht. Plotseling kwam ik op het idee om naar mijn nicht in Almelo te gaan. Hetty en ik zijn al jaren goed bevriend. We houden allebei van bridgen, kruiswoordpuzzels en lekker eten. Leuk hoor, we zien er allebei naar uit. We gaan samen een uitgebreide Indische rijsttafel maken. Het heeft zo z’n voordelen als je je eigen werkrooster mag samenstellen.

Terug naar vorige pagina