Column Pieter

Eens in de vier jaar... Evert

Als apotheker ben je gewend om goed voor je klanten te zorgen. Dat begint met goede zorg voor je eigen medewerkers. Je wilt voorkomen dat ze arbeidsongeschikt raken door de arbeidsomstandigheden in je eigen bedrijf. Wat dat betreft lijkt mij de RI&E een prima instrument. Het helpt om gevaren en risico's op het gebied van veiligheid en gezondheid op te sporen. Ik ben daarover in gesprek met Evert en ik heb laatst contact gehad met de SBA. Het schijnt dat je met de RI&E Apotheken 4.0 in vier stappen de wettelijk verplichte onderdelen doorloopt, van inventarisatie tot en met plan van aanpak. Dat programma van de SBA geeft feedback op je antwoorden. Dat is handig! In de RI&E moet aandacht worden besteed aan de toegang van werknemers tot een arbodeskundige. Dit kan een deskundige zijn die behoort tot de arbodienstverlening, een bedrijfsarts, arbeidshygiënist, hogere-veiligheidskundige, arbeids- en organisatiedeskundige of deskundige werknemer. Zo iemand noemen ze een preventiemedewerker. Een door ons aangestelde preventiemedewerker zou betrokken worden bij opstellen en uitvoeren van de RI&E en het plan van aanpak. Ze houden we de kennis in huis. We kunnen ieder jaar bekijken hoe de uitvoering verloopt. Ik heb de indruk dat we op die manier veel meer structuur in ons beleid aan kunnen brengen.

Pieter

Favoriete websites privé: www.vi.nl, www.snowworld.nl
Favoriete websites zakelijk: www.zibb.nl, www.knmp.nl

Mag ik even jullie aandacht!

Gisteren heb ik de Cao Arbeidsomstandigheden er nog eens op na geslagen. Op pagina 17 kun je de Arbocatalogus vinden, op pagina 50 vind je het protocol Agressie en Geweld. Dat maakte me een hoop duidelijk. Ik heb ook maar even contact opgenomen met de Arbeidsinspectie. Luister! Volgens hen moeten bedrijven die beter om willen gaan met boze klanten, beginnen met een goede risico-analyse vooraf. Daar zou ook Zonneschijn meer aandacht aan moeten besteden. Als je helder voor ogen hebt wat er kan gebeuren, kun je sneller en beter anticiperen als het mis gaat. Denk aan agressietrainingen, technische of bouwkundige maatregelen, vaker afromen van de kassa of de juiste aandacht voor gedupeerden. Het opstellen van een goed protocol kan een hoop ellende voorkomen. Uit zo’n protocol blijkt wat medewerkers precies moeten doen om agressief gedrag van klanten te voorkomen en hoe ze ermee om moeten gaan als het gebeurt, zo stelt de Arbeidsinspectie. Verder heb ik even geïnformeerd bij het Hoofdbedrijfschap Detailhandel. Zij geven winkeliers het advies kwaadwillenden met de juiste houding te ontmoedigen. Nu hoor ik je zeggen dat dit wat overdreven is omdat er in een apotheek over het algemeen niet zulke heftige dingen gebeuren als in winkels met dure kleding of elektronica. Dat is zo. Toch kan het volgens mij geen kwaad hier even vijf belangrijke tips aan apothekersassistenten mee te geven: Ga nooit in discussie; Blijf rustig en negeer persoonlijke beledigingen; Ga niet in op dreigementen; Onderdruk de drang om fysiek geweld te gebruiken; Probeer niet te ‘winnen’. Niemand verwacht dat je de held uithangt. Of de heldin.

Prioriteiten

Barbara en Maureen hebben gelijk: ik moet veel consequenter zijn in het doorgeven van ziekmeldingen. Ik geef toe: ik ben daar wat laconiek in geweest de afgelopen tijd. Dat komt omdat de werkdruk hoog is vanwege alle bezuinigingen. Daardoor nemen Evert en ik al snel een houding aan van “ach, er zijn dingen met meer prioriteit dan een ziekmelding”. We worden op dit moment vooral in beslag genomen door de nieuwe benzodiazepines-maatregel, die een hoop onrust geeft aan de balie. Daardoor schuiven we de ziekmeldingen inderdaad voor ons uit. Terwijl het zo’n kleine moeite is…

Twijfel

Tja... ik twijfel. Ik heb me dagenlang een ongeluk gemanaged om alle neuzen weer dezelfde kant op te krijgen. Het resultaat is dat we nu de vakbond op ons dak krijgen. Ik twijfel echt. Kijk, het valt echt te prijzen dat Barbara op cursus wil. Daaruit blijkt maar weer eens hoe gemotiveerd ze is en hoe graag ze onze cliënten op een professionele manier wil helpen. Het valt eveneens te prijzen dat Maureen zo goed geïnformeerd is over de feestdagencompensatie. Ik heb twee zeer gemotiveerde dames in dienst. Van de andere kant kan ik nu geen conflict gebruiken met Evert. Die gooit z’n kont tegen de krib en is inderdaad bereid de strijd aan te gaan. Praten helpt even niet. Vervelend hoor. Net nu ik het baxteren goed op de rails heb staan, lijkt de boel volledig in de soep te lopen.

Liever slecht functioneringsgesprek dan geen apotheek

Vanochtend voor dag en dauw opgestaan en veertig kilometer gefietst. Ik moest even ‘het koppie vrijmaken’, zoals voetbaltrainers zeggen. Voor deze puzzel had ik een fris hoofd nodig en ik geloof dat die fietstocht me daar heel goed bij geholpen heeft. Ik ben eruit. Natuurlijk begrijp ik de belangen van Babs en Maureen, en voor een groot deel kan ik nog met ze mee gaan ook, want inderdaad: wie neemt de volgende keer het functioneringsgesprek nog serieus als de afspraken toch niet worden nageleefd? Maar we zitten nu in een situatie dat keuzes maken keihard nodig is, anders bestaat Zonneschijn straks misschien niet meer en zou Barbara er een lief ding voor over hebben als ze nog maar één keertje een slecht functioneringsgesprek in Zonneschijn had kunnen voeren. Ik vrees dat een sterk blok met Evert nu noodzakelijk is. De dames zullen dat niet leuk vinden.

De maand van de weekdozen

Het vullen van die weekdozen is voor een keertje best te doen hoor. Maar als we praten over structurele oplossing, dan zeg ik tegen weekdozen gedecideerd ‘nee’. Met deze bezetting lukt het ons namelijk nooit om steeds al die dozen gevuld te krijgen. Gelukkig is er een uitstekend alternatief. Zou je zeggen. Voor mijn voorgestelde ontsnapping uit deze heikele situatie heb ik de afgelopen weken flink gelobbyd. Dames en heren, laten we er een FPZ-project van maken! Laten we deze patiënten hun geneesmiddelen in zakjes gaan leveren! We zetten op elk zakje de juiste datum en het tijdstip van inname en klaar is Kees! Dames en heren, dat kost veel minder tijd! Nou, het is lang geleden dat Maureen, Barbara en Suze het zó unaniem met elkaar eens waren. Maar Evert is onvermurwbaar. Hij wil in deze onzekere tijden niet investeren. En dus rennen wij ons dag in dag uit de benen onder het lijf vandaan. De wachtrijen voor de balie zijn lang, de patiënten zijn ongeduldig...

Het rekenwonder en de kromme calculatie

Discussies met Evert zijn altijd weer leuk en verrassend. Hij is origineel in zijn argumentatie en supersnel met cijfers, dat geef ik toe. Hij weet altijd weer een creatieve draai te geven aan de boekhouding zoals die er volgens hem uit moet zien. Evert is een rekenwonder maar zo nu en dan wordt hij door zijn eigen calculaties overrompeld. Vorige week hebben we uitvoerig gesproken over de kwartaalurensystematiek. Het was gezellig hoor. Leuk restaurantje ook. De Zilte Zoen. Maar zijn argumentatie klopt niet. Maureen werkt niet stelselmatig zoveel over als Evert beweert. Bovendien: als Nadine en Suze wat uren van Maureen en Babs overnemen, is de kou al deels uit de lucht. Evert wilde maar niet geloven dat ik ervoor ga zorgen dat we niet over die bandbreedtes heen gaan. Zijn inschatting van de werkdruk in Zonneschijn is trouwens ook niet realistisch. Hij ziet niet dat de mensen inmiddels op de toppen van hun tenen lopen. Dat is mijn grootste zorg.

Strakkere roosters

In de oude cao was een roosterperiode van maximaal 28 dagen afgesproken. De langere roosterperiode (drie maanden) levert Zonneschijn de gewenste flexibiliteit op voor werkgever én werknemer. De werknemer kan ingeroosterd worden voor weken met minder en weken met méér uren dan contractueel overeengekomen. De compensatie vindt plaats in hetzelfde of in het volgende kwartaal. Dat is a) fantastisch en b) hard nodig. Alleen met een optimale werkverdeling kunnen straks meer FPZ-projecten worden opgestart. Nou, met die kwartaalurensystematiek zal er waarschijnlijk een betere bezettingsgraad worden gerealiseerd. In het softwareprogramma Uren in Balans is het mogelijk de planning en urenregistratie bij te houden. Kijk, ik weet ook wel dat Maureen’s schriftje altijd prima heeft gefunctioneerd. De vraag is alleen of dat zo blijft als straks de roosters veel strakker moeten worden. Ik waag dat te betwijfelen. Een flexibele urenplanning vraagt ook een betere urenregistratie. Daarom gaan we monitoren hoe het systeem werkt.

Complexe materie

Als werkgever mag ik een sollicitante niet afwijzen vanwege haar zwangerschap. Ik mag zelfs niet vragen of ze zwanger is. Zij zal zelf de inschatting moeten maken of ze het vertelt. Tot zover is er niks aan de hand. Sabine en ik hebben twee gesprekken gevoerd. In principe was het eerste gesprek vooral bedoeld om te achterhalen of het klikte tussen haar en mij, of de bedrijfscultuur in Zonneschijn haar aansprak en of ze genoeg opleiding en ervaring had. Dat bleek zo te zijn. In het tweede gesprek kreeg ik de indruk dat ze echt een goede kans maakte. Het einde van het tweede gesprek was een goed moment geweest voor haar om te vertellen dat ze zwanger was want ze wist toen dat we haar vanwege de drukte in de apotheek hard nodig gingen hebben. Dat heeft ze niet gedaan. Kijk, hoewel ik haar nog steeds hoog heb zitten, voel ik me als werkgever toch wel misleid. Er is me relevante informatie onthouden. Straks moet ik voor aangepast werk en vervanging gaan zorgen. Als ik dat had geweten…

Carte blanche

Maureen heeft van mij carte blanche gekregen om Sabine in te werken. Ze heeft mijn volledige vertrouwen. ‘Commitment’ noemen ze dat in managementjargon. Het werkt zo: als Maureen de verantwoordelijkheid draagt voor het inwerken van Sabine, en het gaat mis, dan lijdt zij zelf gezichtsverlies. Waarom zou ze dat willen? Ik denk dan ook dat dat niet gaat gebeuren. Sabine’s eerste week verliep inderdaad moeizaam. We zitten nu in de tweede week en ik zie al tekenen van verbetering. Wacht maar af! Ik denk nog steeds dat we hier een goudhaantje in huis hebben gehaald.

Punctueel, vakbekwaam en accuraat

Evert mag hoog en laag springen maar het is beter dat er iemand bij komt. De vraag is natuurlijk: wat voor iemand? Ik heb zelf niet zo heel veel ervaring met sollicitatieprocedures. Sterker nog: dit is de eerste keer voor me. Het blijft tot op zekere hoogte dus een gok of we de juiste beslissing nemen. Wat mijn voorkeur betreft? Doe mij maar een punctuele, vakbekwame en accurate assistente die ervaring heeft met FPZ-projecten. O ja, met een beetje flexibiliteit heb ik ook geen problemen. En ik hoop stiekem natuurlijk dat onze fijne nieuwe collega in de praktijk niet al teveel noten op haar zang blijkt te hebben. We hebben enkele goede kandidaten gesproken. Eentje heeft heel veel ervaring, kan 32 uur per week werken, is net in de buurt komen wonen en heeft nog ervaring met FPZ-projecten en diabeteszorg ook. Mooier kan het niet. Onmiddellijk aannemen, zou ik zeggen.

Stapje harder lopen

Ach, dat tandje meer of minder... als het aan mij ligt kunnen er nog makkelijk twee tandjes bij. En dan nog staat de boel niet op scherp. Dat vind ik echt. Wat mij betreft hoeven we nu nog geen nieuwe medewerker aan te nemen. Inderdaad: het team denkt daar iets anders over. En ik realiseer me ook heus wel dat ik veel van hen heb gevraagd in de afgelopen periode. Teveel? Ik vind van niet. Ik wil er namelijk alles aan doen om de ontwikkeling van Apotheek Zonneschijn te stimuleren en verwacht dus ook van mijn medewerkers dat ze voor Zonneschijn door het vuur gaan als het nodig is. Kijk, we moeten goed voor de dag komen met dat FPZ-verhaal richting huisartsen. Barbara en Maureen begrijpen dat. Suze niet. Als zij er geen trek in heeft, moet ik binnenkort eens een goed gesprek met haar voeren om haar motivatie weer op te peppen, zodat de apotheek weer een klein beetje van haar wordt.

Shoppen in Londen

Yes! Eindelijk weer eens leuke dingen doen met kerst. Even afstand nemen van mijn werk. Even bijtanken. We hebben een tijdje zitten dubben wat we gaan doen. Het moest een stedentrip worden, bedacht ik met Monique. Barcelona? Nee, te zonnig. Istanbul? Te exotisch. Stockholm? Te koud. Londen? Yes! Helemaal goed met kerst. Het is daar heerlijk shoppen! Tot zover het goede nieuws. Ik ben namelijk erg benieuwd of het team de belangen van de apotheek weet te verenigen met die van alle medewerkers. En ik moet zeggen dat ik er een hard hoofd in heb. Evert, Maureen, Barbara en Suze hebben allemaal hun plannen al gemaakt. Vooral Suze lijkt dit jaar haar zinnen te hebben gezet op feesten. Maar hoe moet dat dan met de apotheek? Komt alles toch weer op mijn schouders terecht? Nee dus. Lieve collega’s, kunnen jullie het deze keer samen regelen? Fijn, dank je wel.

Terug naar vorige pagina